Bardzo dziękuję.
Nie ma za co.
Dziękuję!
Cześć.
Przepraszam, że znów się spóźniła. Zgubiłam się na stacji.
Nie martw się.
Abby, to jest Mio, Jin, Summy.
Miło was poznać.
Chcesz się napić?
O tak.
Pa pa.
Ethan!
Zaraz wrócę - interesy.
Cześć, jestem Abby.
Tak, tak myślałem, Charlie.
Więc znacie Ethan'a?
A kto go nie zna, cukiereczku?
Gretchen.
Brzmisz jakbyś była z południa.
O nie, ja po prostu lubię mówić w ten sposób.
Więc Abby, słyszałem, że dopiero co wysiadłaś z samolotu.
Dwa tygodnie, właściwie. Jest dziko.
Nigdy nie myślałam, że skończę w Tokio ale Ethan ma tu pracę...
a ja nie mogłam znieść związku na odległość, wiecie?
Abby, potrzebujesz pracy?
Nie, dziękuję. Jestem już ustawiona.
Pracuję jako adiustator w japońskie firmie prawniczej.
Co za nuda.
Jak znakomicie.
Proszę cię, to żart.
Prawie nie dają mi nic do zrobienia.
A czym wy się zajmujecie?
Ja piję, a Gretchen jest gejszą.
Nie jestem gejszą, jestem boginią.
Jest panią do towarzystwa.
Jestem hostessą, dobrze?
A co to?
Płacą mi i to dobrze za zabawianie biznesmenów.
Proszę.
Zdrowie!
Witamy w Japonii!
Dzięki.
Nie cieszysz się, że tu jestem?
Tak, tak. Zgadza się.
Coś pełnego koloru z uderzeniem.
OK, dobrze.
Oczywiście mogę to zrobić.
Więc do zobaczenia.
Co się dzieje?
Mają nowego klienta, muszę jechać do Osaki.
Potrzebują strony działającej od wczoraj.
Więc...
A co ty na to, żebym pojechała z tobą?
Nie musisz pracować albo...
Nienawidzę mojej głupiej pracy.
Będziesz pracować, a ja będę turystką.
No dalej, moglibyśmy się bawić przez cały tydzień.
To będzie bez przerwy. 24 godziny na dobę, kochanie.
Nie będę miał w ogó e|czasu na zabawę.
A kiedy wracasz?
Nie jestem pewien.
Wiesz, to może trochę potrwać.
Na przykład tydzień?
Ethan?
Pamiętasz jak spytałaś mnie wczoraj wieczore czy cieszę się, że przyjechałaś?
Tak.
Naprawdę chciałem powiedzieć ta, ale nie mogłem.
I to jest pochrzanione.
Zrobiło się naprawdę poważni, wraz z twoim przyjazdem do Tokio...
i musisz przyznać, że stał się to naprawdę szybko.
Co masz na myśli, rozmawialiśmy o tym.
Nie, nie rozmawialiśmy o tym. Po prostu zadzwoniłaś i powiedziałaś, że przyjeżdżasz.
Powiedziałeś, że chcesz żebym przyjechała.
Nie, nigdy tego nie powiedziałem, Abby.
- Powiedziałeś - Wiem, że tego nie powiedziałem.
Powiedziałeś.
Abby...
Po prostu tego nie czuję.
Więc teraz zrobię to co muszę. Dobrze?
Muszę iść.
Więc już nie wrócisz?
Nigdy tego nie powiedziałem.
To szaleństwo.
Abby, przepraszam, wiem, że to śmierdzi.
Ale muszę zrobić to co muszę zrobić.
Jestem podróżnikiem.
Jestem dumny z tego, że mogę spakować całe moje życie do dwóch walizek.
Rozchmurz się, rozchmurz się.
Możliwe, że wrócę.
Ethan, odwal się.
Spadaj palancie.
Myślałem, że z wszystkich ludzi na świecie, ty to zrozumiesz.
Klucze są przy łóżku.
Proszę.
Czekaj.
Tu Ethan, zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Słuchaj, naprawdę przeprasza za wszystko co powiedzieliśmy.
Wiem, że to wszystko moja wina.
Miałeś rację.
Wywarłam na tobie dużą presję w związku z moim przyjazdem tutaj.
Więc, chcę powiedzieć, że mi przykro...
i chciałabym o tym porozmawiać.
Więc zadzwoń do mnie. Dobrze?
Nie będę spała.
Mam nadzieję, że wszystko idzie dobrze.
Dzięki. Pa.
Przepraszam.
Jest tu ktoś?
Cześć.
Zamknięte.
Nie rozumiem.
Otwarte?
Ramen się skończył.
Idź do domu. Idź do domu.
Co tak tam stoisz? Wynoś się stąd.
Dobrze, już dobrze.
Co się stało? Co jest nie tak?
Kto to wie?
Myślę, że jest głodna.
Jest ranna?
Myślisz, że powinna jechać do szpitala?
Może jak zje ramenu, to sobie pójdzie.
Zagraniczni jedzą zieloną cebulkę?
Muszą jeść szpinak.
Popeye kocha szpinak.
Nie wiem, co robię ze swoim życiem.
Jestem w zupełnym nieładzie.
Moja kuzynka Heather, właśnie zrobiła doktorat.
Oto ja, cztery lata po koledżu.
Phi Beta Kappa...
Nie mam się czym pochwalić.
Ani jednej małej rzeczy.
A myślałam, że jestem taka odważna jadąc do Tokio.
Ale...
Ethan...
po prostu...
mnie zostawił i jestem...
jestem taka samotna.
Jedz.
Dziewczyno, jedz, jedz.
Co powiedziała?
Nie mam pojęcia. Jest szalona.
Jedz, proszę.
Dziękuję.
Jest stuknięta.
- Jedz. - Dziękuję.
Jedz.
Było przepyszne. Dziękuję.
Dziękuję.
Patrz. Wypiła cały rosół.
Ra-men.
Ra-men. Dziękuję.
Ile?
Nie, w porządku.
Nie, jesteś pewna?
Jest dobrze.
Dziękuję.
Czekaj chwilę.
Nie, nie trzeba, dzięki.
Widzisz, mieszkam po drugiej stronie ulicy. O tam.
Dobrze.
Dziękuję.
Proszę nie spaszczać wody w toalecie.
Hanako-san, wiesz jak ugotować ramen?
Ja?
Oczywiście, że nie.
To za trudne.
Musisz trenować, żeby to zrobić.
Dziękuję bardzo.
Zapraszam ponownie.
Wejść.
Przepraszam, że musiałeś czeka .|Tędy proszę.
- Dziękuję |- Dziękuję bardzo.
Wejść.
Mam waszą parasolkę.
Nie musiałaś.
Proszę, siadaj.
Ramen się skończył, przykro mi.
Rodzice wysłali mi bilet i mam mniej niż 24 godziny.
Naprawdę nie chcę wracać do do u,|więc proszę, proszę oddzwoń, dobrze?
Odezwę się wkrótce, pa.
Przykro mi. Wyprzedane.
Idź do domu.
Mogę ci pomóc?
Musisz odpocząć.
Co?
Twoje stopy, twoje stopy.
Usiądź.
Myślę, że chce pomóc.
Usiądź.
Co mam zrobić?
Zanieś to tym dwóm paniom, o tam.
Proszę.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Słyszałaś?
Mówi płynnie po japońsku.
Jak leci.
Witamy.
Spóźniłeś się. Wszystko wyprzedane.
Przykro mi.
Wiedziałem.
Pech za mną chodzi.
Ta dziewczyna, jest nowa?
Dziś wieczór mamy t |międzynarodowy dom Ramenu.
Jest taka ładna.
Pewnie ma męża.
Czemu jej nie zapytasz?
Żartujesz?
On jest w średnim wieku.
Ma duży brzuch i nie mówi po angielsku.
Czemu ona miałaby być nim zainteresowana?
Powinienem był uczyć się wię ej|angielskiego w szkole średniej.
Jest późno. Powinna już iść.
Ona wciąż tu jest?
Co do diabła?
Zwariowała?
Dzieweczko, idź do domu.
Nie chcę iść.
Chcę tutaj zostać.
Nie rozumiem co mówisz.
Dla Japończyków, to pora iść spać.
Nie, proszę, chcę tutaj zostać.
Nie rozumiem co mówisz.
Idź do domu.
Masz gdzie spać?
Chcę gotować Ramen.
Chcę gotować Ramen!
Czym jesteś |Dziewczyną tajfunem?
Mówiłem, żebyś szła do domu.
Nie, ty uczysz.
Nauczyciel.
- Nauczyciel. - Nauczyciel?
Ja? Uczyć ciebie?
- Nauczyciel. - Nauczyciel?
Zupełnie ci odbiło?
Mamy wystarczającą ilość lunatyków w tym sklepie |Nie potrzebujemy kolejnego.
Proszę, pozwól mi pomóc.
Pozwól mi pomóc, chcę pomóc |bądź moim nauczycielem.
Ucz mnie.
Chcę uszczęśliwiać ludzi, tak jak ty.
Chcę rozśmieszać ludzi, tak jak ty.
Wiem, że Ethan wróci.
Jeżeli wyjadę, to mogę go już nigdy nie zobaczyć.
- O czym ona teraz mówi? - A skąd ja mam niby wiedzieć?
Myślę, że chce żebym był jej nauczycielem.
Nie, żadnego płakania. Żadnego płakania.
Za każdym razem jak przychodzisz dzieje się coś dziwnego.
W porządku. Przyjdź jutro.
- Jutro. - Jutro.
O piątej.
Czemu uderzasz w moją dłoń?
O piątej rano.
Rozumiesz? Rozumiesz?
O piątej rano.
Rano. Rano.
Jutro, rano.
Jutro rano o piątej.
- Zgadza się. Załapała .|- Rano! Teraz jest pierwsza rano!
Muszę teraz iść spać.
- Ty też idź teraz sp ć.|- Co ja wyprawiam.
- Dobrze, dobrze, chodźmy wszyscy spać |- Rodzice oczekują mnie jutro w domu.
Zamknij się w końcu! Czy ty nigd |nie przestajesz mówić?
Kim do diabła jest ta dziewczyna?
Cześć, dzień dobry.
Co ty do diabła tutaj robisz?
Jest piąta rano.
Powiedziałeś, żebym przyszła o piątej.
O piątej rano.
Spóźniłaś się 15 minut.
Idiotka.
Tak, jestem.
Więc, co chciałbyś, żebym zrobiła najpierw.
Gdzie mam zacząć.
Posprzątaj.
Dobra...
Co?
Przepraszam, co przed chwilą powiedziałeś?
Czemu do diabła wchodzisz do mojego domu w butach?
Co?
- Zdejmuj. - O! Przepraszam, przepraszam.
Co z tobą nie tak?
Co znaczy 'sorry'?
Głupia, ignorancka dziewczyna.
Co tam się dzieje?
To ta lunatyczka...
Wróciła.
Skończyłam.
Domyśliłam się, że chciałeś, żeb m|posprzątała wszystkie garnki i resztę...
Mam nadzieję, że to dobrze.
Nie schowałam ich, bo nie wiem gdzie co leży, ale będę...
Chcesz, żebym pokroiła?
Nie, już to myłam.
Już to myłam.
Jest suche, myłam.
A jak to nazwiesz?
Po japońsku, to nazywa się "brudne".
Przepraszam, nie widziałam tego.
Szorowałam i szorowałam, naprawdę.
- Ja to zrobię - Pozwól mi, to zrobić.
- Powiedziałem, nie. - Pozwól mi to zrobić.
Zrobię to za ciebie, proszę.
Chcę pracować, proszę!
Posprzątaj.
Daj mi to.
Usiądź w ten sposób.
W porządku, w porządku, ja to zrobię.
Czego się boisz?
Umyj w środku...
W środku miski.
Głęboko w środku.
Zacznij w środku. Głębiej.
Dobrze, możesz przestać na mnie krzyczeć?
Dzieweczko, chodź...
Zrobię to.
Myję toaletę.
Myślałam, że chcesz żebym umyła toaletę.
Tam?
A co tam jest?
Hej!
Ty palancie!
Przepraszam, przepraszam.
Więc, ona teraz tutaj pracuje?
Zastanawiam się.
Nie przetrwa trzech dni z tym tyranem.
Wygląda okropnie, biedactwo.
Myślisz, że pouczy mnie angielskiego?
Czemu miałaby tracić swój cza ze starą pierdołą?
Obawiam, że mój mąż da jej mnóstwo rzeczy do zrobienia.
Jasne.
Domyśliłem się.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Nie mogę tego znieść.
Żałosne. Chodź Kochasiu Pomóż mi w domu.
Dziękujemy. Dobranoc.
Reiko, przestań.
Lunatyczka to zrobi.
Nie szkodzi.
Boże, co za ciężki dzień.
Co?
Myślisz, że co robisz?
Patrz!
Chcesz, żebym teraz pozmywała?
Oczywiście, że tak.
Powinieneś pozwolić jej iść do domu.
Widziałeś jak ona wygląda Jest w rozsypce.
W rozsypce, to była już jak tu przyszła.
Patrz co robisz.
Mamusiu, chcę do domu do Ameryki.
Wciąż tutaj jestem, wykonując wciąż tą samą prostą robotę.
Proszę, zadzwoń do mnie. Pa.
Nie ruszaj rosołu.
Słuchaj!
Dotknij jeszcze raz i cię zabiję.
Rozumiesz?
Sprzątaj. To twoja praca.
Ile razy muszę ci mówić...
Nie wlewaj brudnej wody do tego zlewu.
Mówiłem ci już ze sto razy.
Idiotka. Mieszać w rosole rosołem.
Przestań!
Przestań robić taki hałas.
Jesteś po prostu pijany.
Powinieneś mnie uczyć.
Taka była nasza umowa, pamiętasz?
Ramen.
Mnie... Ty uczysz mnie gotować Ramen.
Gotować Ramen?
Najpierw dorośnij.
Zrozum...
Jestem nauczycielem.
Ty jesteś uczniem.
Ja zdecyduję kiedy będziesz gotować Ramen.
Ty przyszłaś do mnie.
Nie poszedłem cię znaleźć.
Pieprzyć to.
To jest śmieszne.
To zupełne wykorzystywanie.
Nikt, ktokolwiek z jakimkolwiek szacunkiem do siebie nie wytrzymałby z tobą.
Ty... Faszysta.
Idę stąd.
Abby.
Co?
Tutaj.
Przepraszam, jakim cudem mogłam tego zapomnieć.
Sprzątać, widzisz?
Sprzątać.
Sprzątać podłogę, sprzątać garnki, sprzątać toaletę.
Sprzątać!
Nie słuchasz w ogóle co mówię.
Czekaj minutę.
Próbuję ci coś powiedzieć.
Nie rozumiem, co do diabła mówisz, dobrze.
I mam dość próbowania.
Żegnaj.
Sprzątać.
Przepraszam.
Tata powiedział mi, że nigdy się nie trzymam niczego.
Ma rację.
Nigdy nie udało mi się utrzymać pray dłużej niż cztery miesiące.
Przyjechałam tu bo chciałam być z moim chłopakiem.
I odkąd wyjechał...
Spędzałam czas i czekałam, aż wróci.
Będę dla ciebie sprzątać.
Będę myć okna, garnki, podłogi, cokolwiek.
Nie spałam, próbując wymyślić...
powód dla którego chciałam zostać.
I jedyną rzeczą o jakiej mogłam pomyśleć, jedynym powodem...
było...
Chcę...
być twoim uczniem.
Telefon.
Co?
Telefon.
Pewnie.
Podłogi.
Weź to...
do tych dwóch pań, któr |nigdy nie idą do domu.
Proszę.
Dziękuję.
Szczęściara z niej. Ma długie nogi.
Abby. Abby.
Pieniądze.
Wypłata za pierwszy miesiąc. Proszę idź.
Jestem zwolniona?
Wakacje, wakacje.
Gdzie jest ta leniwa dziewczyna?
Jest w sklepie?
Co ona robi?
Po prostu idź.
Dziękuję!
Ethan jest takim palantem.
Mogliśmy ci to powiedzieć.
Ale tego nie zrobiliście.
Zostawiłam mu przynajmniej ze sto wiadomości.
Wydaje mi się, że nie wysłuchał ani jednej z nich.
Przykro słyszeć.
A tobie co się stało?
Weszłam na drzwi.
Więc, co teraz?
Jedziesz do domu, z powrotem do Pięknej Ameryki?
Ameryka jest wyblakła i nudna.
Wolałabym umrzeć niż tam wrócić.
Nie, zostaję.
Ta kiepska praca w firmie prawniczej się choć trochę poprawiła?
O nie, już tam nie pracuję.
A co robisz?
Ćwiczę się, wiecie...
żeby zostać...
kucharzem Ramen.
Czy to nie, to coś z kluskami?
Hej!
Wierzycie, że ta dziewczyna ćwiczy, żeby zostać kucharzem Ramen?
- Ramen? - Ramen?
Tak, Ramen.
Czy ona ma chłopaka Japończyka?
Właśnie została porzucona.
Ale jak chcecie się zabawić...
Spróbujcie z czerwonowłosą.
Co on mówi?
Nie mam pojęcia.
Kogo to obchodzi, spójrz na niego, jest boski.
Naprawdę studiujesz Ramen?
Próbuję, tak.
To wspaniale.
Powiedz, gdzie się nauczyłeś mówić tak dobrze po angielsku?
Mieszkałem w Los Angeles przez rok, kiedy studiowałem.
A teraz czym się zajmujesz?
O tak.
Nasza praca jest naprawdę ekscytująca.
W Ameryce chyba, to nazywacie: "przepychanie papierów".
To moi koledzy:
Akira...
Jestem Akira.
I Kuma.
Nazywajcie mnie Ku-ma.
- Jestem Abby. - Abby.
- Charlie. - Gretchen.
Witaj Gretchen!
Toshi.
Miło poznać was wszystkich.
Jak myślisz po której stronie on gra?
Ciężko stwierdzić, jest Japończykiem.
Więc Toshi, gdzie dalej?
- Ramen! - Ramen!
Żegnaj Gretchen.
Pa pa.
Ma ktoś z was pieniądze na papierosy?
O proszę.
Dzięki Charlie.
Która jest w ogóle?
Prawie piąta.
Dzięki, że zabraliście nas dzisiaj.
Proszę.
Do zobaczenia następnym razem?
Na pewno.
Dam ci moją wizytówkę.
Dziękuję, Toshi Iwamoto.
Dzięki.
Dobranoc.
Życzę pięknego poranka.
Miło było was wszystkich poznać Zadzwoń.
- Gdzie on jedzie? - Myślę, że do łóżka.
Ach, tak?
- Wiedźma. - Zadzwoń.
Ona jest bezcenna.
- Dzień dobry, Maezumi - Dobry.
Pamiętasz mojego syna?
Witam.
Radzi sobie bardzo dobrze podczas treningu.
Wkrótce Wielki Mistrz...
da mu swoje błogosławieństwo.
I będę miał swojego następcę.
O, Maezumi.
Pozdrów swoją żonę.
Drań.
Miska Ramenu jest samo-zawierającym się wszechświatem...
z życiem z morza, gór i ziemi.
Wszystkie egzystują w idealnej...
harmonii.
Harmonia jest esencją.
To co trzyma wszystko razem...
to rosół.
Rosół...
daje życie Ramenowi.
Rozumiesz?
Więc z tym w głowie obserwuj Ramen.
Obserwuj Ramen.
Czemu się patrzysz na mnie Patrz na Ramen.
Wydaje mi się, że wiem.
Daj mi spróbować. Daj mi spróbować.
Szpinak...
tutaj.
Wieprzowina w ten sposób na godzinie drugiej.
Kim jesteś? Idiotką?
Co robisz?
Wiem w czym problem.
Twoje czoło jest za małe.
Małe czoło oznacza mały mózg.
- Nie rozumiem co mówisz. - Jak u małpy.
Powinnaś wymachiwać z drze a|krzycząc "kya kya kya".
Możesz mi pokazać, pokaż mi...
Jeżeli po prostu spojrzysz na Ramen to poczujesz to.
Proszę, powiedz o co ci chodzi.
To było...
Słuchaj! Słuchaj!
Przestań myśleć o słowach!
Użyj swojego serca!
Do diabła z tą książką.
Oszalałeś?
"Crazy"? Rozumiem słowo "crazy".
Wiem co znaczy "crazy"!
Małpi mózg!
Zatrudnisz tłumacza zanim wszyscy powariujemy?
Ona go nie potrzebuje.
Jest zupełnie sfrustrowana.
To nie tak, że ona nie rozumie.
Rozumie wszystko co mówię.
Ale jest taka uparta...
i tak na krawędzi, nie zdaje sobie sprawy z tego, że rozumie.
O czym ty mówisz?
Ona nie rozumie, ani jednego słowa jakie mówisz.
To proste! Uczyć gotować Ramen. Proste!
W porządku.
Możecie się nawzajem pozabijać.
Dobrze, dobrze.
Jestem tak niesamowicie zmarnowana, że zaraz się zawalę.
Masz jakieś piwo?
Pewnie.
Dzięki.
Dramat, zupełny dramat.
Nawet nie uwierzyłabyś prze co dzisiaj przeszłam.
Ten dziwak, który płaci za moje mieszkanie, wciąż przyprowadza swoich dupowatych przyjaciół...
i prosi mnie, żebym wyświadczała im przysługi i takie tam.
Raz na jakiś czas - dobrze to świetne mieszkanie.
Ale jest limit.
Dzisiaj wróciłam z baru i jest z facetem Godzillą i prosi o kolejną przysługę.
Zatraciłam się.
Jeżeli myślisz, że wyglądam źle, to powinnaś zobaczyć mieszkanie.
Myślisz, że mogłabym tutaj przenocować?
O Ty? Cześć.
Hej.
Abby.
Cześć.
Co za zbieg okoliczności.
Gretchen nie mówiła, że tutaj mieszkasz.
Gretchen jest dzisiaj pełna niespodzianek.
Jest tutaj. Proszę.
Dzięki.
Gdzie mam położyć te walizki?
Gdzie chcesz, to nie ma znaczenia.
Gre... Gretch...
Gretchen?
Naprawdę muszę spać, kochanie.
Toshi jest tutaj.
Świetnie.
Śpi.
Wyglądała na naprawdę zmęczoną.
Co się stało?
Zadzwoniła do mnie i spytała czy mam samochód.
Brzmiała na bardzo smutną, jej życi |jest bardzo skomplikowane.
Mów mi jeszcze.
Prawdopodobnie powinienem już iść.
Przepraszam, że ci przeszkodziłem.
Nie.
Czekaj.
Chcesz czegoś się napić zanim pójdziesz?
Przyjechałeś całą tą drogę.
Osobiście, to naprawdę przydałoby mi się piwo.
Tak, mnie też.
To sklep z Ramenem, w którym pracuję.
Łatwa komunikacja.
O tak.
Twój szef mówi po angielsku?
Ani słowa.
Naprawdę?
Nie rozumiem niczego, co do mnie mówi.
Nie wspominając o tym, że jest chory psychicznie.
Próbuje mnie zabić.
Dlaczego zostałaś?
Może to dlatego...
że nie mam gdzie iść?
To żałosne.
Nie.
Myślę, że jesteś na ścieżce do czegoś.
Pewnego dnia, jestem pewien, spróbuję Ramenu Abby.
Boże, mam taką nadzieję.
A co z tobą, jaka jest twoja ścieżka?
Moja ścieżka...
Typowo japońska.
Praca w dużej firmie...
ślub...
dzieci...
wnuki...
zestarzeć się i wtedy umrzeć.
O, to jest po prostu przygnębiające.
W koledżu pisałem muzykę, miałem zespół.
To świetnie.
Większość czasu, po prostu nieźle się upijaliśmy.
I rozmawialiśmy o tym jak zrobimy rewolucję w japońskiej muzyce.
Wtedy oczywiście poszliśmy do pracy.
To było, tym czego chcieli nasi rodzice.
Moi rodzice byliby szczęśliwi tylko wtedy,
gdybym została partnerem w dużej firmie prawniczej.
Dziwne.
Kto patrząc na nas powiedziałby, że mamy ten sam problem.
Omoshiroi. Interesujące.
Gdzieś, po drodze, zapomniałam co chcę zrobić z moim życiem.
Czasami kiedy budzę się ran, nie mogę oddychać.
Prawdopodobnie dlatego rozpoczęłam ten okropny nałóg.
Przepraszam, wypaliłem ci ostatniego.
Sam nie mam żadnego.
Chcesz się przejść?
To monsun!
Zgaduję, że powinienem iść teraz do domu.
Już prawie ranek.
Byłaś kiedyś w muzeum Ramenu w Yokohamie?
W Yokohamie jest muzeum Ramenu?
Żartujesz sobie ze mnie.
Nie żartuję.
- Co? Naprawdę - Tak.
Dobrze, muszę to zobaczyć.
Pojedźmy więc tam w przyszły weekend.
Tak, dobrze.
Świetnie.
Dam znać Gretchen.
Nie wydaje mi się, żeby była zainteresowana.
Tak, ale byłoby niezręcznie...
no wiesz, jest moją przyjaciółk, muszę dać jej znać.
Umawiacie się i w ogóle.
Tej pierwszej nocy, wzięliście taksówkę razem.
Nie, nie, nie.
Ona tylko dzieliła ze mną taksówkę.
Więc, w porządku jak zadzwonię do ciebie?
Tak.
Będzie w porządku jak do mnie zadzwonisz.
Nie obchodzimy Bożego Narodzenia.
Ale Shintaro zawsze kochał święta.
Kupowaliśmy małe drzewko tylko dla niego.
Chciałabym cię rozumieć.
Wesołych Świąt!
Co to za śmieci?
Bądź miły. Abby-san chciała udekorować.
Wygląda jak Disneyland.
Nie jest tak źle.
Może to pomaga czuć się|jej bardziej jak w domu.
Jak chce się czuć jak w dom, to może wrócić do Ameryki.
Jankesko wracaj do domu.
Przepraszam, myślałam, że dekoracje będą wyglądać ładnie.
Co to?
Kupiłam to na bazarze.
To nie McDonald's.
Spójrz.
Spójrz na kolor, teksturę...
Myślę, że kukurydza może być piękna.
Piękna.
Piękna?
Zwariowałaś?
To dekoracja.
Taka sama jak te śmieci, które powiesiłaś na moich ścianach.
Nie chcę się wtrącać.
Ale kiedy ktoś daje ci prezent, to powinieneś go przyjąć z wdzięcznością.
Łał!
Co to?
Sklep wygląda świetnie.
Mamy zamknięte.
Nie przyszedłem dzisiaj na Ramen.
Więc co?
Nic nie znaczący prezent. Wesołych Świąt.
Dziękuję.
Wesołych Świąt.
Hej Japonio, zwolnili mnie dzisiaj!
W Wigilię Bożego Narodzenia!
Cholerni Japończycy bez serca!
Zimnokrwista Japonia!
Powiem ci jedno:
Nikt się nie pozbędzi |bogini z tego miasta.
Im dłużej tu jestem, tym bardziej sobie uświadamiam,
że nie rozumiem nikogo ani niczego.
Na przykład mój szef...
Myślałam, że problemem jest język, a teraz...
Teraz zdałam sobie sprawę z tego |że w ogóle go nie rozumiem.
To miska zupy, rany boskie, powiedz facetowi, żeby dał sobie z tym spokój.
Jest coś takiego w Japończykach, co sprawia że robią idealną miskę zupy.
W jakiś sposób, to piękne.
To tak, jakbyś każdą miską|zbliżała się do perfekcji.
Myślę, że to piękne.
To chore.
Posłuchaj mnie, jedynym sposobem jakim przetrwasz w tym kraju,
jest robienie tego co robią wszyscy inni.
Pij.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt, kochana.
Bardzo dziękuję.
Jestem taki pełny.
To będzie świetne.
Kiedy byłem dzieckiem przyjechałem tu raz z moją szkołą.
Inne dzieci zawsze się ze mnie naśmiewały |bo moi dziadkowie przyjechali z Korei.
Chciałem uciec od tych dzieci i wkraść się na ten statek.
Chciałem uciec od Japonii dokądś.
Gdzie?
Nie wiem.
Chciałem tylko uciec od Japonii.
Zimno ci.
Powinienem zabrać cię do domu.
Nie, nie chcę wracać do domu.
Wolę być tutaj, z tobą.
Co ona robi?
Za każdym razem kiedy ona tu przyjdzie, robi bałagan.
Kim ona jest?
Pracuje dla Mistrza Maezumiego.
Trenuje ją do bycia kucharzem Ramenu.
Zwariowany głupiec. Zupełnie oszalał?
Hej, panowie...
Założę się, że ona g odmładza na starość.
Jestem pewien, że sprawia, że kwicze i płacze.
Witam wszystkich.
Macie niezły ubaw.
O, Maezumi.
To ty śmiejesz się z nas ucząc blondynkę gotować Ramen.
To nie twój interes co robię.
Przynosisz hańbę!
Słuchaj...
Wielki Mistrz dał ci swoje błogosławieństwo.
Jak myślisz, co by o tym powiedział?
Powiedziałby:
"O Maezumi, błogosławię Rame twojego ucznia".
Rodzina Maezumich w niebie będzie się radować:
Ramen - cha! cha! cha!
Maezumi - cha! cha! cha!
Śmierdzisz. Jest rano, a ty już jesteś pijany.
Gdybym wiedział, że cię spotkam wypiłbym więcej.
Jasne.
Mistrz przyjeżdża za dwa miesiące spróbować Ramenu mojego syna...
i dać mu swoje błogosławieństwo.
- Witam. - Witam.
Kiedy już tu będzie...
czemu nie zrobić mu przyjemności...
spróbowania również Ramenu blondynki?
Te niebiańskie czirliderki...
śpiewające: "cha! cha! cha!"
będą zainteresowane.
Spróbuje rosołu dziewczyny...
i da jej swoje błogosławieństwo.
Naprawdę tak myślisz?
Jeżeli nie...
to przestanę gotować Ramen.
"To prawda... Przyrzekam..."
Abby.
Spójrz.
Spójrz na rosół.
Kurczak...
kości wieprzowe...
Przestaniesz używać swojej głowy?
Poczuj to.
Doświadcz tego swoim ciałem.
Nie rozumiem cię i przestań mnie bić.
Nie rozumiem, nie rozumiem.
Jak zepsuta płyta.
Idź skończyć ciasto.
Więc, nauczycielu...
Kim jest ten chłopak na zdjęciach?
Co?
Zdjęcie.
Zdjęcia.
No wiesz, te nad którymi płaczesz.
O czym ty tam świergoczesz, teraz?
Jest przystojny.
Paryż.
Za kogo ty się masz?
Szpiegujesz mnie?
Twoją pracą jest mycie kibla.
Rozwalę ci głowę.
Wiedziałam, że wszyscy zwariujemy.
Nie bij mnie, nie bij mnie.
Gdzie idziesz, twardzielu?
Twardzielu?
Co? Ktoś się porzucił, le|nie możesz tego znieść?
Tak! Mam cię!
Co, co, co się stało?
Ten chłopak na zdjęciach, to Shintaro. Nasz syn.
Wysłał mi ten szalik.
Mój mąż nie rozmawiał z nim przez pięć lat.
Nie rozumiem.
Wyglądasz tak poważnie.
Mój szef chce żebym jechał do Szanghaju.
O nie.
Już to kiedyś słyszałam. Na ile?
Trzy lata.
Trzy lata?
Od jak dawna o tym wiesz?
Od kilku dni.
Nie pojedziesz, co nie?
Muszę jechać.
To mój obowiązek.
O mój Boże.
Znów, to zrobiłam.
Nie chcę cię opuszczać.
Więc powiedz im, żeby wysłali kogoś innego.
Nie tak, to działa w Japonii.
Jeżeli firma chce, żebyś jechał...
musisz jechać.
Ale jak wytrzymasz jeszcze trzy lata w pracy, której nie możesz znieść?
Jak?
Dlaczego nie powiesz im, żeby szli do diabła i nie zrobisz czegoś...
Czegoś co naprawdę kochas, czegoś dla siebie samego.
I nie mów, że to dlatego, że jesteś Japończykiem, bo to nie jest wymówka.
Jestem Japończykiem.
Dlaczego Amerykanie myślą, ż wszyscy powinni być jak oni?
Dobrze.
Powiedziałam wszystko, co mogłam powiedzieć.
Naprawdę...
- Abby? - Co?
Czy pojedziesz ze mną?
Gdzie? Do Szanghaju?
Tak.
Możemy być razem.
Proszę, nie rób mi tego.
Proszę, Abby. Proszę.
Pojedź ze mną.
Nauczycielu?
Proszę, czy spróbujesz mojego rosołu?
Proszę, nauczycielu!
Co robisz?
Zrobiłam wszystko, co widziałam, że robisz.
Wszystko.
Brak duszy.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Jesteś pewna, że ni pojedziesz ze mną na lotnisko?
To byłoby zbyt smutne.
Możesz mi jeszcze raz powiedzieć tylko jeszcze raz...
Naprawdę chcesz, żebym z tobą pojechała?
Jedź, jedź.
Możesz spóźnić się na samolot.
Jedź.
Nauczycielu, czekaj.
Nauczycielu, proszę pomóż mi!
Wciąż próbuję i nigdy mi się nie udaje.
Proszę.
Naucz mnie jak mieć|duszę.
Jesteś w domu?
Gdzie...
Matko...
Potrzebuję twojej pomocy.
Jej rosół jest nijaki.
Zastanawiam się dlaczego.
Opanowała technikę perfekcyjnie.
Czasami za dużo technicznego treningu może stanąć na drodze.
Gotujesz swoją głową.
Rozumiesz?
Twoja głowa...
jest pełna zgiełku.
Musisz nauczyć się...
gotować z cichszego miejsca...
głęboko wewnątrz ciebie.
Ale jak?
Każda miska Ramenu, którą przygotowujesz...
jest darem dla twojego klienta.
Jedzenie, które podajesz swoim klientom staje się ich częścią.
Zawiera twoją duszę.
Dlatego twój Ramen musi być wyrazem czystej miłości.
Darem...
z twojego serca.
Rozumiesz?
Matko.
Bardzo dziękuję.
Nic nie wiem o miłości.
Za każdym razem kiedy, to czuję...
to odchodzi.
Znika.
I jedyne co mi zostaje, to ból...
i smutek.
Zacznij umieszczać swoje łzy w rosole.
Dobranoc.
Ramen Abby-san.
Próba.
Dziękuję.
Wcinamy!
Dzięki.
Bardzo dziękuję.
Kluski są dobre.
Bardzo dobre.
Kluski im smakują.
A co z rosołem?
Zobaczmy.
Niezłe.
Zupełnie niezłe.
Niezłe.
Zastanawiam się...
Myślicie, że kiedykolwiek się ożenię?
Wątpię.
Nie chcę spędzić reszty życia samotnie.
Co do diabła z tobą jest nie tak?
Tęsknię za moim rodzinny miastem w Okinawie.
Co z wami ludzie nie tak?
Pacjenci umysłowi?
Poochie.
Czemu on musiał umrzeć?
Był dla mnie jak syn.
Biedny mały piesek.
Mój mąż...
nie dotknął mnie palcem...
od piętnastu lat!
Co tu się do diabła dzieje?
Spróbuj Ramenu Abby-san.
Ja nie piłam rosołu.
Wielki Mistrzu... Wielki Mistrzu...
Witamy Mistrzu.
Ostrożnie.
Wielki Mistrzu...
Proszę...
Spójrz na to. Jest idealny.
Ale jak smakuje?
Mam następcę!
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Co to jest, to zielone?
Papryka.
A to czerwone?
Pomidory.
To włoskie.
Tam pływa jeszcze kukurydza.
Młoda damo, jak nazwiesz to danie?
Boski Ramen.
Wielki Mistrzu.
Dobry.
Jest dobry.
Ale potrzebujesz więcej czasu i większych zahamowań.
Nie mogę ci dać mojego błogosławieństwa.
Hej.
Daj mi znać, kiedy będzies gotowy sprzedać.
Planuję się powiększyć.
Co się stało?
Siadaj.
Przepraszam.
Przepraszasz.
Naprawdę...
jesteś egoistyczną, upartą dziewczyną.
Musiałaś zrobić po swojemu.
Kukurydza...
papryka...
Boski Ramen.
Nie mogę w to uwierzyć.
Nie masz szacunku.
Rozumiesz co mówię?
Trochę.
Prawie rok, a ty wciąż nie rozumiesz japońskiego.
Naprawdę jesteś niesamowic e|ignorancką dziewczyną.
Po prostu musiałam stworzyć coś dla siebie.
Siebie. Siebie.
Co to, to "siebie", co?
Mój syn Shintaro...
też mówił "siebie, siebie" cały czas.
"Tato, chcę studiować kuchnię francuską."
Wyjechał.
Pojechał do Francji.
Do Paryża.
Nie chciał być następc w|brudnym sklepie z Ramenem.
Tak czy inaczej...
Świetny kucharz Ramenu...
musi mieć następcę.
Bez następcy, jego życie nie ma znaczenia.
I wtedy ty przyszłaś d mojego sklepu, płacząc...
"Naucz mnie Ramenu."
Trenowałem cię...
tak jak trenowałem mojego syna.
Wszyscy mówili, że cię złamię.
Martwili się, że się poddasz.
Ale Abby, wciąż tu jesteś.
Naprawdę...
masz japońską duszę.
Jeśli chodzi o mnie...
jestem skończony.
Pracowałem codziennie przez 45 lat. Teraz mój czas dobiegł końca.
Rozumiesz?
Niemożliwa dziewczyna.
Nic nie rozumie.
Gdzie jest ta twoja głupia książka?
Następca.
Ty moim następcą.
Będę zaszczycona.
Będziemy za tobą tęsknić, Abby.
Napisz do nas później list.
Chodź zobaczyć letni festiwal.
Jeszcze jest czas, zanim będziesz musiała jechać.
Gdzie nauczyciel?
Nie mogę wyjechać ne żegnając się z nauczycielem.
- To Abby-san. - Abby-san.
- Wsadźcie Abby-san na relikwiarz. - Abby-san, jedzie na relikwiarzu.
ROK PÓŹNIEJ
Cztery Tokio, jeden Boski i jeden Specjał Maezumi'ego.
Już się robi.
Hej, Abby. Jest tutaj facet, mówi że cię zna.
Kim jest, skąd?
Nie wiem.
Dobry wieczór.
Nienawidziłem mojej pracy, więc zrobiłem to co ty byś zrobiła...
Zrezygnowałem.
Zacząłem znów pisać muzykę.
Witaj w moim sklepie z Ramenem.